In memoriam: Jos Flecken (1942 – 2011)

visionfotosnl20-2063In  zijn stem weerklonk zijn karakter: warmte, beheerste emotie, vaste steun voor zijn zangkameraden en toch bescheiden over zijn nooit aflatende inzet. Jos Flecken was dan ook een echte Mensch, beter gezegd een seigneur pur sang.
Jos was niet alleen een werkzaam leven lang leraar Frans, maar ook dol op Frankrijk. Samen met zijn geliefde Mary – en met hun even geliefde dochters Marina en Colette – zocht Jos meerdere malen vooral Bretagne op met zijn ruige, zilte schoonheid.
Logisch dat hij zich twintig jaar geleden met heel zijn hart en ziel aansloot bij Cantus ex Corde. Vooral de klankrijke pure passie en de diepe beleving van het repertoire zoals dirigent en oprichter Ton Thissen het beoogde, werden zijn drijfveer om zich vanaf 1991 helemaal over te geven aan dit bijzondere Slavisch-Byzantijnse mannenkoor.
Diezelfde passie die menige Rus voor de overweldigende natuur voelt, zie je terug in de tuin aan de Peschbeemdenstraat in Bleijerheide.
Dankzij Jos’ meesterlijke hand van wieden en snoeien, kleuren rond de duizend soorten heide de paradijselijke tuin.

Ook toen Jos uit zijn evenwicht werd gebracht door een verraderlijke ziekte, bleef hij trouw aan zijn twee passies: de tuin en het koor. Geen snoeibeurt werd hem te zwaar. Geen verzoek vanuit het koor bleef onbeantwoord. Jos zorgde ervoor dat Cantus ex Corde zich kon blijven afficheren, letterlijk. Want hij drukte de visitekaartjes, entreebewijzen en programmaboekjes. Controleerde elke nieuwsbrief, waar hij altijd nog even de puntjes op de i zette. Want leraar is Jos altijd gebleven. Na zijn afscheid als docent aan het Antonius Doctor College toonde hij welgemeende interesse in het welvaren van zijn oud-leerlingen.

Behalve dat hij altijd van de partij was bij Cantus ex Corde, zette Jos zich ook onverminderd in voor het pastorale werk van de parochiekerk van de Heilige Antonius van Padua, hetzelfde Godshuis dat nu zijn laatste halte is op weg naar de hemelse engelen.

Trouw blijven aan je passie, ook daarin toonde Jos zich een seigneur. Zelfs toen de ziekte hem krom van de pijn liet staan, trok hij zich op aan zijn zorgzame liefde voor Mary en putte hij kracht uit de hartverwarmende aandacht van en voor zijn kinderen en kleinkinderen.
Houvast vond hij ook bij Cantus ex Corde. Steeds vaker moest hij een stoel  bijtrekken om overeind te blijven. Natuurlijk zagen zijn meelevende dirigent Pierre Willems en zangmaten hoe de ziekte hem kwelde. Toch hield Jos zich groot. Nauwelijks een klacht kwam over zijn lippen. Het glas blijft half vol totdat de bodem in zicht is, zo verwerkte hij zijn onderhuidse angsten.
Des te groter was de bewondering voor de onverzettelijke wijze waarop Jos omging met zijn lot. Na elke chemokuur zou alles wel weer goed komen, glimlachte hij dwars door zijn pijn heen. Met ditzelfde optimisme zette hij zich enkele weken geleden schrap voor weer een kuur, een heftige zelfs. Nee, mee met het koor op concertreis naar Bad Ems en straks in september naar de Elzas, daar moesten we nog maar niet op rekenen. Eerst goed uit de kuur komen.

En nu, toch nog heel onverwacht, staat er in het repetitielokaal een lege stoel op de hoek van de baspartij.
Diep verdriet is er bij Mary, zijn kinderen, kleinkinderen en verdere familie. Natuurlijk is Jos veel verder leed bespaard gebleven. Maar zijn eeuwige afwezigheid is vooralsnog een open wond. Zijn basstem zwijgt voorgoed.

Bestuur, dirigent, ere-voorzitter, leden en oud-leden zullen ‘onze’ Jos Flecken herinneren als een superieure Seigneur. Voor wie in de hemel een troon van een stoel klaar is gezet.

Cantus ex Corde
Juli 2011