[:nl]
Begin augustus werden we toch nog plotseling geconfronteerd met het overlijden van Hans Toonen. Al enkele jaren was Hans ernstig ziek. Ondanks de zware aanslag die de ziekte op hem pleegde bleef Hans tot het laatst zingen uit het diepst van zijn hart. Het overlijden en de crematie vonden in de vakantie periode plaats. Namens zijn collega zangers sprak Rob Janssen onderstaand in memoriam uit op de crematieplechtigheid.
In Memoriam Hans Toonen
Cantus ex corde was voor Hans echt zingen uit het hart. Zoals hij zelf vorig jaar nog schreef in een web-artikel over hoe hij met Cantus ex Corde in aanraking kwam : “Alsof je in een achtbaan zit, samen met collega-zangers die jouw passie delen. Bovendien telt Cantus ex Corde gevoelige zangers, passend bij de Russische en Oekraïense volksaard. Leed wordt uit volle borst bedekt. Vreugde kent hemelse klanken”. Zijn zangershart heeft hij voor altijd verpand aan Cantus ex Corde. Hij werd zelf vanaf 1991een permanente steun als Bariton. Daarnaast verzorgde hij met zijn journalistieke achtergrond jarenlang bijna alle geschreven publicaties van het koor.
Bij zijn grote muzikale liefde Cantus ex Corde liet hij nooit verstek gaan op een repetitie of uitvoering. Zelfs tijdens de bouw van zijn eigen huis liet hij géén verstek gaan op de repetitie, dit terwijl medezanger Frans van Meulenbrouck op de steiger van de bouw van zíjn huis stond. Voor Hans stond het koor op de eerste plaats. Ook op zijn werk moesten ze Hans niet voor de vrijdagavond vragen om te komen. Vrijdagavond met Cantus was zijn uitlaatklep voor de week.
Tot helemaal aan het einde van zijn strijd tegen zijn ziekte liet hij eigenlijk nooit verstek gaan. Het was voor ons allemaal onbegrijpelijk hoe Hans nog zo mooi en vol overgave kon zingen. Als Hans mocht zingen leefde hij helemaal op. Ook al zagen we dat hij na de repetitie moe was, Hans liet zich het zingen niet ontnemen.
Samen met Jac werkte hij jarenlang aan de inleidende teksten bij de diverse liederen om mensen mee te nemen in het Slavisch gezang. Zelfs voor ons laatste concert in mei werkten beiden nog heel precies (“het moet wél kloppen”) aan de verhaallijn. De klank moest kloppen, maar ook de essentie van de diverse liederen moest kloppen met wat de originele Slavische teksten vertelden.
Naast een goede Bariton die graag zijn “Marija se vzigne” zong, was Hans een perfecte en loyale kameraad die altijd een oor voor de ander had. Hij was kritisch op hoe zaken gingen, kon aangeven waar het fout ging, maar altijd speelde hij de bal en nooit op de man.
We gaan Hans missen. Alsof een deel van ons hart is weggerukt. Op de vrijdagavond zal een stoel leeg blijven. Een repetitie zal nooit meer hetzelfde zijn, maar we zullen je blijven gedenken met ons gezang uit het hart, Cantus ex Corde zoals jij ons jarenlang voordeed.
Spacibo drug[:de]” width=”199″ height=”300″ />Cantus ex corde was voor Hans echt zingen uit het hart. Zoals hij zelf vorig jaar nog schreef in een web-artikel over hoe hij met Cantus ex Corde in aanraking kwam : “Alsof je in een achtbaan zit, samen met collega-zangers die jouw passie delen. Bovendien telt Cantus ex Corde gevoelige zangers, passend bij de Russische en Oekraïense volksaard. Leed wordt uit volle borst bedekt. Vreugde kent hemelse klanken”. Zijn zangershart heeft hij voor altijd verpand aan Cantus ex Corde. Hij werd zelf vanaf 1991een permanente steun als Bariton. Daarnaast verzorgde hij met zijn journalistieke achtergrond jarenlang bijna alle geschreven publicaties van het koor.
Bij zijn grote muzikale liefde Cantus ex Corde liet hij nooit verstek gaan op een repetitie of uitvoering. Zelfs tijdens de bouw van zijn eigen huis liet hij géén verstek gaan op de repetitie, dit terwijl medezanger Frans van Meulenbrouck op de steiger van de bouw van zíjn huis stond. Voor Hans stond het koor op de eerste plaats. Ook op zijn werk moesten ze Hans niet voor de vrijdagavond vragen om te komen. Vrijdagavond met Cantus was zijn uitlaatklep voor de week.
Tot helemaal aan het einde van zijn strijd tegen zijn ziekte liet hij eigenlijk nooit verstek gaan. Het was voor ons allemaal onbegrijpelijk hoe Hans nog zo mooi en vol overgave kon zingen. Als Hans mocht zingen leefde hij helemaal op. Ook al zagen we dat hij na de repetitie moe was, Hans liet zich het zingen niet ontnemen.
Samen met Jac werkte hij jarenlang aan de inleidende teksten bij de diverse liederen om mensen mee te nemen in het Slavisch gezang. Zelfs voor ons laatste concert in mei werkten beiden nog heel precies (“het moet wél kloppen”) aan de verhaallijn. De klank moest kloppen, maar ook de essentie van de diverse liederen moest kloppen met wat de originele Slavische teksten vertelden.
Naast een goede Bariton die graag zijn “Marija se vzigne” zong, was Hans een perfecte en loyale kameraad die altijd een oor voor de ander had. Hij was kritisch op hoe zaken gingen, kon aangeven waar het fout ging, maar altijd speelde hij de bal en nooit op de man.
We gaan Hans missen. Alsof een deel van ons hart is weggerukt. Op de vrijdagavond zal een stoel leeg blijven. Een repetitie zal nooit meer hetzelfde zijn, maar we zullen je blijven gedenken met ons gezang uit het hart, Cantus ex Corde zoals jij ons jarenlang voordeed.
Spacibo drug[:]